Bevrijd van Zekerheid

Joëlle van der Pol

Joëlle van der Pol
9 okt 2014 - 0:00

Wij kunnen en willen alles, maar durven niks

Ik kan alles. Denk ik. En ik verwacht ook dat het van mij verwacht wordt. Er zijn geen obstakels. Ik heb een gevulde bankrekening, een torenhoog IQ en een goede gezondheid. Het zijn mijn voorwaarden voor succes.

En daarvoor moet ik dankbaar zijn, want het grootste gedeelte van de wereld mist een van deze cruciale eigenschappen. Hun toekomst rust daarmee op mijn schouders. Als het mij niet lukt, wie dan wel?

Alleen worden mijn goedbedoelde projecten nooit volwassen. Ik durf namelijk niet zo hard mijn best te doen. Want in dat geval heb ik eventueel falen alleen aan mijzelf te wijten. Liever houd ik mijn illusie in stand: als ik echt mijn best doe, lukt het me heus wel. En dus blijft de wereld wachten. Ik kan alles, maar ik doe niets.

Ik vind alles. Denk ik. En ik verwacht ook dat het van mij verwacht wordt. Ik heb een mening, al verschilt die niet van die van anderen. Politiek is uit, discussiëren is in. En inhoud is dan weer uit. Hoe meer mensen een opvatting uitten, hoe serieuzer ik deze moet nemen. Hoe verder weg een gebeurtenis plaatsvindt, hoe minder deze mij moet raken. Immigratie, integratie en zwarte piet doen mee; honger, oorlog en ziektes niet. Al moet ik daar vaak toch ook iets van vinden. Mijn generatie protesteert en debatteert niet. Vind ik ergens echt iets van, dan like ik een Facebook-groep. Ik vind alles, maar ik zeg niets.

Ik weet alles. Denk ik. En ik verwacht ook dat het van mij verwacht wordt. Het is vanzelfsprekend dat ik ga studeren. Dat mag ik uitstellen maar niet afstellen, want dat is zonde van mijn intellect. Leer onbeperkt, ontwikkel jezelf als product. Na enkele jaren laat mijn kennis zich weerspiegelen in een multiple choice antwoord. Ik weet niet meer waar C voor stond, maar ik had het goed.

Maar zelfs mijn diploma is straks weinig waard zonder extra’s. In mijn eigen tijd leer ik samenwerken, volg ik trainingen en werk ik aan projecten voor echte klanten. En wat blijkt? De echte wereld lijkt in niets op A, B of C. Ik kom tot de conclusie die ik eigenlijk al lang had getrokken: ik weet alles, maar ik snap niets.

Ik wil alles. Denk ik. En ik verwacht ook dat het van mij verwacht wordt. Er zijn geen grenzen en niets houdt mij tegen. Vroeger wilde ik binnenhuisarchitect worden, lerares of moeder. Maar dat is te simpel, met een universitair diploma moet ik meer willen.

Waar mensen vroeger kozen voor een carrière of een gezin, moet ik het combineren. Naast CEO wil ik ook best minister worden en in het buitenland wonen, met minstens twee kinderen en een au pair natuurlijk. Wanneer ik alles heb, wil ik meer. En lukt dit niet, dan is er altijd nog iets over om te willen. Ik wil alles, maar ik verlang niets.

Ik moet alles. Denk ik. En ik verwacht ook dat het van mij verwacht wordt omdat ik alles kan, weet, vind en wil. Ik moet iets kiezen, maar ik kan het niet goed doen. Ik ben bang dat ik alles misloop, dat ik achterblijf, dat ik voorbij wordt gestreefd. Ik ben dankbaar voor mijn vrijheid, maar vind haar tevens een last. Mijn geluk is maakbaar, maar bevindt zich altijd in de toekomst. Niets doen is geen optie, maar zekerheid behoort niet tot de keuzes. Vele wegen leiden naar alles en zolang het kan, blijf ik rechtdoor lopen, bang om een afslag te nemen, een richting te kiezen. Ik moet alles maar ik kan, vind, wil en weet even helemaal niets meer… zeker.